Τραπεζικά δάνεια και νέος νόμος για την "Δίκαιη δίκη": Εισαγωγή πρωτοφανούς ρύθμισης που παράγει εξοντωτικούς τόκους

Νόμος για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής": Εισαγωγή πρωτοφανούς στα νομικά χρονικά ρύθμισης, που ενεργοποιείται αν τολμήσεις και αρνηθείς να  αναγνωρίσεις ΠΑΡΑΝΟΜΟ προς την τράπεζα χρέος και κινηθείς δικαστικά εναντίον της!!!

Με το νέο νόμο 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής" τροποποιήθηκε το άρθρο 346 του Αστικού Κώδικα.

1. Τι ίσχυε ΠΡΙΝ την τροποποίηση του άρθρου 346 ΑΚ για τα δάνεια στις τράπεζες

Από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους το άρθρο 346 του Αστικού Κώδικα προέβλεπε ότι οφειλέτης χρηματικής οφειλής, και αν δεν βρίσκεται σε καθυστέρηση (υπερημερία), οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή για το ληξιπρόθεσμο χρέος. Το νόμιμο επιτόκιο σήμερα είναι 6,75%. Ο νόμιμος τόκος υπερημερίας (καθυστέρησης) είναι 2 μονάδες πάνω. Το εκαστοτε νόμιμο επιτόκιο ορίζεται από το νόμο (διαφέρει δηλ ανά περίοδο). Με την 1219/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου κρίθηκε μεταξύ άλλων, ότι τα τραπεζικά επιτόκια που υπερβαίνουν το όριο που θέτει ο νόμος είναι ΠΑΡΑΝΟΜΑ (τα τραπεζικά επιτόκια ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνουν τα εξωτραπεζικα).

Σημείωση: ΔΕΝ υπάρχει ΜΙΑ σύμβαση δανείου με τράπεζα που να ΜΗΝ περιέχει άκυρους Όρους. Οι πλέον παράνομες είναι οι συμβάσεις πιστωτικών καρτών (έχω εντοπίσει μέχρι και 12 άκυρους Όρους). Αυτά δεν τα λέω εγώ… Έτσι έχουν κριθεί από τα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ. Οι συμβάσεις που υπογράφετε με τις τράπεζες από τις οποίες  βγάζουν διαταγές πληρωμής εναντίον σας, περιέχουν Όρους που είναι ΑΚΥΡΟΙ όπως αυτοί έχουν κριθεί με τις 430/05, 1219/01, 2123/2009, 417/2010 και 652/2010 του Αρείου Πάγου, 5253/03, και 6291/00 του Εφετείου Αθηνών, 1119/02, 1208/98 και 961/07 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, 1210/2010 του Συμβουλίου της Επικρατείας κ.α.         

Έστω λοιπόν ότι η τράπεζα σου έβγαζε πριν τρία (3) χρόνια διαταγή πληρωμής για 40.000 ευρώ από σύμβαση πιστωτικής κάρτας με επιτόκιο 18% (+ 2,5% τόκος υπερημερίας). Έστω ότι ασκούσες αμέσως ανακοπή με τον ισχυρισμό ότι το επιτόκιο ύψους 18% είναι παράνομο, δεδομένου ότι  υπερβαίνει το νόμιμο κατά τρεις περίπου φορές (όπως έκρινε η 1219/2001 Α.Π). Έστω ότι το δικαστήριο δεχόταν το λόγο αυτό της ανακοπής και με απόφαση που δημοσιευόταν σήμερα, ακύρωνε τον όρο που επιβάλει επιτόκιο 18% επανακαθορίζοντας την οφειλή σου προς την τράπεζα στο νόμιμο ύψος των 30.000 ευρώ.

Μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης το ΝΟΜΙΜΟ επιτόκιο επιδικίας που θα έτρεχε για τα 30.000 ευρώ για τα τρία (3) αυτά χρόνια ήταν: από 15/03/2009 έως 07/04/2009 νόμιμο επιτόκιο 7,50% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας), από 08/04/2009 έως 12/05/2009 νόμιμο επιτόκιο 7,25% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας), από 13/05/2009 έως 12/04/2011 νόμιμο επιτόκιο 6,75% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας), από 13/04/2011 έως 12/07/2011 νόμιμο επιτόκιο 7,00% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας), από 13/07/2011 έως 08/11/2011 νόμιμο επιτόκιο 7,25% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας), από 09/11/2011 έως 13/12/2011 νόμιμο επιτόκιο 7,00% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας) και από 14/12/2011 έως 15/03/2012 νόμιμο επιτόκιο 6,75% (+2 μονάδες τόκος υπερημερίας).

Πρόσεξε τώρα: Οι ΝΟΜΙΜΟΙ τόκοι επιδικίας με τους οποίους επιβαρύνεσαι ΤΑ ΤΡΙΑ (3) ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, είναι βάσει των παραπάνω νόμιμων επιτοκίων,  ΕΥΡΩ 7.984,08. Άρα σήμερα θα όφειλες ΣΥΝΟΛΙΚΑ, 30.000 που το δικαστήριο όρισε ως ΝΟΜΙΜΗ έναντι της τράπεζας οφειλή (ακυρώνοντας το επιτόκιο ύψους 18%) + 7.984,08 νόμιμοι τόκοι υπερημερίας τριετίας  = 37.984,08 ευρώ.  Κράτα αυτό το νούμερο που είναι η ΝΟΜΙΜΗ ΟΦΕΙΛΗ σου προς την τράπεζα.              

Έστω τώρα ότι η δυσχερής οικονομική κατάσταση στην όποια εξακολουθείς έως και σήμερα να βρίσκεσαι δεν σου επιτρέπει να πληρώσεις τα 30   χιλιάρικα που το δικαστήριο έκρινε ως νόμιμη οφειλή σου έναντι της τράπεζας. Άρα το ποσό που χρωστάς, εξακολουθεί και τοκίζεται, με το νόμιμο όμως επιτόκιο που αναγράφεται παραπάνω, όπως αυτό θα επανακαθορίζεται κάθε φορά με νόμο.

Δώσε τώρα προσοχή μεγάλη

Αν ΔΕΝ ασκούσες ανακοπή και άρα  ΔΕΝ πρόσβαλες το επιτόκιο ύψους 18% (+2,5 υπερημερίας) που προβλέπει η σύμβαση της τράπεζας, ΔΕΝ θα μπορούσε να επανακαθοριστεί δικαστικά η νόμιμη οφειλή σου έναντι της τράπεζας... Άρα η οφειλή σου θα οριστικοποιούταν στα 40.000 ευρώ. Πρόσεξε τώρα: Αφού έχασες την προθεσμία και ΔΕΝ άσκησες ανακοπή, τους  τόκους που η τράπεζα θα σου χρέωνε για την ΤΡΙΑ ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ,  θα τους υπολόγιζε με το ΠΑΡΑΝΟΜΟ επιτόκιο που ορίζει η σύμβαση, δηλαδή 18% + 2,5 % = 20,5 % !!! Αυτό μεταφράζεται στο ποσό των 24.355,44 ευρώ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΚΟΥΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗΣ ΤΡΙΕΤΙΑΣ!!! Άρα σήμερα θα όφειλες ΣΥΝΟΛΙΚΑ, 40.000 που ήταν το ποσό της διαταγής πληρωμής + 24.355,44 τόκοι υπερημερίας τριετίας = 64.355,44  ευρώ !!!      

Μη ξεχνάς ότι αν σήμερα ΔΕΝ έχεις να πληρώσεις, το παραπάνω ποσό  ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να τοκίζεται με το εξοντωτικό 20,5 %!!!

Και αν νομίζεις ότι αυτό είναι ληστεία, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΙΠΟΤΑ… Μη ξεχνάς ότι τα παραπάνω ίσχυαν ΠΡΙΝ την τροποποίηση του άρθρου 346 του Αστικού Κώδικα. Κοιτά τώρα να δεις τι θα συμβεί ΜΕΤΑ την τροποποίηση…

2. Τι ισχύει ΜΕΤΑ την αντικατάσταση του άρθρο 346 Αστικού Κώδικα

Το άρθρο 346 του Αστικού Κώδικα το αντικατέστησαν προχθές με το άρθρο 2 ν. 4055/2012 ως εξής:

«Ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής, και εάν δεν είναι υπερήμερος, οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή ή η διαταγή πληρωμής για το ληξιπρόθεσμο χρέος (τόκος επιδικίας). Το ποσοστό του τόκου επιδικίας είναι δύο (2) εκατοστιαίες μονάδες ΑΝΩΤΕΡΟ του τόκου υπερημερίας (!!!), όπως ο τελευταίος ορίζεται εκάστοτε από το νόμο ή με δικαιοπραξία (σύμβαση). Η προσαύξηση αυτή ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ, εάν πριν από τη συζήτηση της αγωγής ο οφειλέτης ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΕΓΓΡΑΦΩΣ ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΗ ή ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ εξωδίκως, ή εάν ΔΕΝ ΑΣΚΗΣΕΙ ΑΝΑΚΟΠΗ κατά της διαταγής πληρωμής αντιστοίχως!!! Με αίτημα του εναγομένου το δικαστήριο δύναται κατ` εξαίρεση, εκτιμώντας τις περιστάσεις, να επιδικάσει την απαίτηση με το νόμιμο ή συμβατικό τόκο υπερημερίας. Η εξαίρεση ισχύει ιδίως για τις κατ` εύλογη κρίση του δικαστηρίου επιδικαζόμενες χρηματικές απαιτήσεις. Από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης που επιδικάζει εντόκως χρηματική οφειλή ή απορρίπτει ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής το ποσοστό του τόκου επιδικίας είναι ΤΡΕΙΣ (3) εκατοστιαίες μονάδες ΑΝΩΤΕΡΟ του τόκου υπερημερίας (!!!). Η προσαύξηση αυτή ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ εάν δεν ασκηθεί ένδικο μέσο (ΕΦΕΣΗ) κατά της οριστικής απόφασης.»

Πάμε τώρα πίσω στο παραπάνω παράδειγμα για να δούμε τι τόκους παράγει η νέα αυτή ρύθμιση για… τη «Δίκαιη δίκη». Έστω λοιπόν ότι η ρύθμιση που πέρασε σήμερα, ίσχυε 3 χρόνια πριν όταν η τράπεζα σου έβγαλε διαταγή πληρωμής για ποσό 40.000 ευρώ από σύμβαση πιστωτικής κάρτας με επιτόκιο 18% (+ 2,5% τόκος υπερημερίας).

Η νέα ρύθμιση προβλέπει ότι ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής, οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε  η διαταγή πληρωμής. Άρα αρχίζουν και σου τρέχουν ΑΜΕΣΩΣ τόκοι (από την ημέρα που παραλαμβάνεις η σου θυροκολλείται η διαταγή πληρωμής). Τι τόκοι όμως τρέχουν? Σύμφωνα με την νέα ρύθμιση η τράπεζα τους υπολογίζει ΔΥΟ ΜΟΝΑΔΕΣ ΠΑΝΩ από τον τόκο υπερημερίας που ορίζει σύμβαση που υπέγραψες (η πλειοψηφία των συμβάσεων ορίζει τόκο υπερημερίας 2,5% αντί 2 που είναι ο νόμιμος). Άρα στο παράδειγμά μας, με το που σου κοινοποιήθηκε η διαταγή πληρωμής από την παραπάνω πιστωτική κάρτα, θα σου έτρεχαν τόκοι τους οποίους οι τράπεζα θα τους υπολόγιζε στο 22,5% (18% συμβατικό επιτόκιο + 2,5% συμβατικός τόκος υπερημερίας + 2% ΤΟΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ = 22,5%)!!! 

Η προσαύξηση αυτή του 2%  ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ, εάν  ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΕΓΓΡΑΦΩΣ ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΗ ή εάν ΔΕΝ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΠΗ κατά της διαταγής πληρωμής!!! ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ. ΣΕ ΠΙΕΖΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΩΣΤΕ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΟΥ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙ ΔΙΚΑΙΑ!!! ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΦΟΥ ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΠΟΥ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΑΝ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ !!!

Και το ΠΙΟ ΤΡΟΜΕΡΟ είναι, ότι ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΚΡΙΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗ!!! Όπως παραπάνω ανέφερα, η απαίτηση στο παράδειγμά μας  (διαταγή πληρωμής για το ποσό των 40.000 ευρώ από πιστωτική κάρτα) είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ, όπως αυτό κρίθηκε με τις  430/05, 1219/01, 2123/2009, 417/2010 και 652/2010 του Αρείου Πάγου, 5253/03, και 6291/00 του Εφετείου Αθηνών, 1119/02, 1208/98 και 961/07 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, 1210/2010 του Συμβουλίου της Επικρατείας κ.α.             

ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΩΡΑ ΚΑΛΑ:

Η διάταξη αυτή θα σε πίεζε στο παράδειγμά μας ΑΦΟΡΗΤΑ, επί 15 εργάσιμες ημέρες από την κοινοποίηση της διαταγής πληρωμής (προθεσμία άσκησης της ανακοπής), προκειμένου να λάβεις μια ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ απόφαση: ΕΙΤΕ α) ΔΕΝ ΘΑ ΑΣΚΟΥΣΕΣ ΑΝΑΚΟΠΗ προκειμένου να τύχεις της «προστασίας» (!!!) της «ευεργετικής» (!!!) ρύθμισης του νόμου (να ΜΗΝ ΧΡΕΩΘΕΙΣ δηλ ΤΗΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΟΙΝΗ 2% στο επιτόκιο καθυστέρησης), οπότε η οφειλή σου θα είχε οριστικοποιηθεί στα 40.000 ευρώ, ΕΙΤΕ θα ασκούσες ανακοπή και μέχρι να εκδοθεί απόφαση σε πρώτο ΜΟΝΟ βαθμό, ΘΑ ΣΟΥ ΕΤΡΕΧΑΝ 2% ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΤΟΚΟΙ, επειδή σήκωσες κεφάλι και πήγες στα δικαστήρια!!!    

Αν λοιπόν έπαιρνες την απόφαση να ΜΗΝ ασκήσεις  ανακοπή, η τράπεζα ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ θα υπολόγιζε τους τόκους με το ΠΑΡΑΝΟΜΟ επιτόκιο που ορίζει η σύμβαση  δηλαδή 18% συμβατικό επιτόκιο + 2,5% συμβατικό επιτόκιο υπερημερίας = 20,5% (εδώ θα γλίτωνες την προσαύξηση του +2% που προβλέπει ο νέος νόμος, επειδή ήσουν καλό παιδί και δεν άσκησες ανακοπή, αποδεχόμενος αναντίρρητα το ΠΑΡΑΝΟΜΟ 20,5% που ορίζει η σύμβαση της τράπεζας). Αυτό μεταφράζεται στο ποσό των 24.355,44 ευρώ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΚΟΥΣ ΤΡΙΕΤΙΑΣ!!! Άρα σήμερα θα όφειλες ΣΥΝΟΛΙΚΑ, 40.000 που ήταν το ποσό της διαταγής πληρωμής + 24.355,44 παράνομοι τόκοι υπερημερίας τριετίας = 64.355,44 ευρώ!!! Υπενθυμίζω εδώ, ότι η ΝΟΜΙΜΗ οφειλή σου προς την τράπεζα ήταν 37.984,08 (αν γινόταν δεκτή η ανακοπή που τυχόν ασκούσες και το δικαστήριο έκανε δεκτό ότι το τραπεζικό επιτόκιο ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνει το εξωτραπεζικο όπως ο Άρειος Πάγος με την 1219 απόφασή Του έκρινε το 2001). Μην ξεχνάς επίσης, ότι αν σήμερα δεν έχεις να πληρώσεις, το παραπάνω ποσό  ΘΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να τοκίζεται με το εξοντωτικό 20,5 %!!!

Πάμε τώρα στην περίπτωση που τρία χρόνια πριν, έπαιρνες το ΜΕΓΑΛΟ ΡΙΣΚΟ να ασκήσεις ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής ποσού 40.000 ευρώ από σύμβαση πιστωτικής κάρτας με επιτόκιο 18% (+2,5 τόκο υπερημερίας). Ο νόμος εδώ προβλέπει το εξής: ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΧΕΣΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΟΦΕΙΛΗ ΣΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΥΨΟΥΣ  40.000 ΚΑΙ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΟΙΝΗ +2% ΣΤΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ!!! 

Αυτό σημαίνει ότι οι τόκοι επιδικίας με τους οποίους επιβαρύνεσαι ΤΑ ΤΡΙΑ (3) ΑΥΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, είναι 18% συμβατικό επιτόκιο + 2,5% συμβατικός τόκος υπερημερίας + 2% ΤΟΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ = 22,5%!!! Αν λοιπόν ΕΧΑΝΕΣ (ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΒΑΘΜΟ) τη δίκη της ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής των 40.000 ευρώ και η απόφαση δημοσιεύονταν χθές, σήμερα θα όφειλες στην τράπεζα για τόκους επιδικίας ΤΡΙΕΤΙΑΣ 27.019,60 ευρώ και συνολικά 67.019,60 ευρώ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΟΙ ΤΟΚΟΙ ΑΥΤΟΙ (27.019,60) ΤΡΕΧΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ… ΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΦΕΣΗ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΠΟΙΝΗ ΚΑΙ ΑΡΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΟΚΟΙ!!!!!!!!!!

Να σημειωθεί εδώ ότι αν τη δίκη της ανακοπής την έχανες (σε πρώτο βαθμό)  πριν ψηφιστεί ο νέος νόμος (για την «Δίκαιη Δίκη») θα όφειλες με την προϊσχύουσα διάταξη, ποσό 64.355,44 ευρώ δηλαδή με τη νέα διάταξη, οφείλεις 2.664,16 ευρώ περισσότερους από τους ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ τόκους τριετίας, επειδή ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ σήκωσες κεφάλι και τόλμησες να πας στα δικαστήρια αμφισβητώντας την αρχική ΠΑΡΑΝΟΜΗ απαίτηση που η τράπεζα είχε από τη διαταγή πληρωμής!!! Υπενθυμίζω για μια ακόμη φορά, ότι η ΝΟΜΙΜΗ οφειλή σου προς την τράπεζα ήταν μόλις 37.984,08 (αν γινόταν δεκτή η ανακοπή που τυχόν ασκούσες και το δικαστήριο έκανε δεκτό ότι το τραπεζικό επιτόκιο ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνει το εξωτραπεζικο όπως ο Άρειος Πάγος με την 1219 απόφασή Του έκρινε το 2001).

Κι αν νόμισες ότι το δράμα τελειώνει εδώ γελιέσαι. Πρόσεξε  το τελευταίο και καλύτερο...

Σύμφωνα με το νέο νόμο για την «Δίκαιη Δίκη», από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης που απορρίπτει την ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής το ποσοστό του τόκου επιδικίας είναι ΤΡΕΙΣ (3) εκατοστιαίες μονάδες ΑΝΩΤΕΡΟ του τόκου υπερημερίας!!! Η προσαύξηση αυτή ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ εάν δεν ασκηθεί ένδικο μέσο (ΕΦΕΣΗ) κατά της οριστικής απόφασης!!!

Αν μέχρι σήμερα έχανες στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο τη δίκη της ανακοπής,  είχες το δικαίωμα να ασκήσεις έφεση και να πας στο «εφετείο» να βρεις το δίκιο σου… Οι τόκοι καθυστέρησης που όλο αυτό το διάστημα θα έτρεχαν (από την άσκηση της έφεσης έως την έκδοση της αποφάσεως του δευτεροβαθμιου δικαστηρίου) ήταν βάσει της προϊσχύουσας διάταξης του άρθρου 346 του Αστικού Κώδικα, αυτοί που ορίζει ο νόμος (όπως στο παράδειγμά μας αναλύονται για κάθε χρονική περίοδο).

ΜΕΤΑ όμως την τροποποίηση του άρθρου 346 του Αστικού Κώδικα όπως το αντικατέστησαν προχθές με το άρθρο 2 ν. 4055/2012, ΑΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ (ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ) ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΦΕΣΗ, θα συμβούν τα εξής:

α) ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΦΕΣΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΕΑ ΡΥΘΜΙΣΗ (ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ) ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΥΨΟΥΣ 200 ΕΥΡΩ (άρθρο 12 ν 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής"). Δηλαδή ΜΙΣΟΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ μόνο και μόνο για να πας στο εφετείο!!!!   

β) Από τη στιγμή τώρα που ασκήσεις έφεση, το παραπάνω ποσό στο παράδειγμά μας, ΘΑ ΤΟΚΙΖΕΤΑΙ με το εξοντωτικό 23,5% (18% συμβατικό επιτόκιο πιστωτικής κάρτας + 2,5% συμβατικός τόκος υπερημερίας + 3% ΠΟΙΝΗ  ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ που ισχύει αν ασκήσεις έφεση = 23,5%). 

Νόμος 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής": Τροποποίηση πειθαρχικού δικαίου δικαστών. ΤΡΕΜΕΙ το Σύστημα τους «κατώτερους» δικαστές…

Πειθαρχικά παραπτώματα των δικαστών σύμφωνα με το άρθρο 91 του ν. 1756/1988 (προϊσχύουσα μορφή της διάταξης).

Πειθαρχικά παραπτώματα των δικαστών όπως το παραπάνω άρθρο αντικαταστάθηκε προχθές με το άρθρο 106 του ν. 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής" ή ορθότερα την «απαγόρευση πρόσβασης σε δίκαιη δίκη με τοκογλυφική χρέωση του καταλοίπου του λογαριασμού (π.χ τραπεζικό δάνειο) αν ο οφειλέτης αντί να πάει γονατιστός και να συμβιβαστεί, τολμήσει και ασκήσει ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής (π.χ της τράπεζας)», κουβέντα όμως που θα κάνουμε σε άλλο ποστ. 

Συγκρίνοντας τα δυο νομοθετήματα, η αλήθεια είναι ότι δεν θα δεις εμφανείς αλλαγές. Τυπώνοντας τα όμως και συγκρίνοντάς τα λέξη προς λέξη, θα παρατηρήσεις  κάποιες (ψιλο)συμπληρώσεις και κάποιες (ψιλο)απαλείψεις… 

  

Παραθέτω παρακάτω την προϊσχύουσα μορφή με τις συμπληρώσεις που ψηφίστηκαν προχθές (με κεφαλαία και κίτρινο χρώμα επισήμανσης κειμένου) και τις απαλείψεις (με διακριτή διαγραφή). Όπου δεν υπάρχει χρώμα επισήμανσης κειμένου, η διάταξη έχει μείνει στην ουσία της απαράλλακτη.  Σχολιασμός παρατίθεται μέσα στις αγκύλες.

  

                      Πειθαρχικά παραπτώματα δικαστικού λειτουργού

1. Πειθαρχικό παράπτωμα συνιστά κάθε υπαίτια και καταλογιστή πράξη ενέργεια ή ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ συμπεριφορά εν γένει  του  δικαστικού λειτουργού  εντός ή εκτός υπηρεσίας, εφ` όσον αντίκειται προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν  από το  Σύνταγμα και τις κείμενες διατάξεις ή είναι ασυμβίβαστη προς το αξίωμα του και θίγει το κύρος του ή το κύρος της δικαιοσύνης [Ποιες παραλείψεις (!!!) δικαστών φοβάστε παιδιά? Μήπως εννοείτε παράλειψη συμμόρφωσης στις διαταγές του Τσάρου?].

2. Οι ειδικότερες υποχρεώσεις των δικαστικών λειτουργών καθορίζονται  από τις διατάξεις που αναφέρονται στην απονομή  της  δικαιοσύνης,  την  εσωτερική  οργάνωση  και  λειτουργία των δικαστηρίων και την κατάστασή  τους ως δικαστικών λειτουργών.

3. Πειθαρχικά παραπτώματα του δικαστικού λειτουργού συνιστούν ιδίως:

α) πράξεις που μαρτυρούν έλλειψη πίστης και αφοσίωσης προς  την πατρίδα  και το δημοκρατικό  πολίτευμα  της  Χώρας  ή υπονομεύουν τη  δημοκρατική νομιμότητα και η συμμετοχή του σε πράξεις που οδηγούν στην κατάλυση της δημοκρατικής νομιμότητας [απαλείφθηκε ως προφανής περιττολογία δεδομένου ότι μια ήδη καταλυμένη νομιμότητα δεν θα μπορούσε να  κινδυνεύσει από  τυχόν πράξεις των δικαστών… «Κινδυνεύει» αντίθετα μόνο από πράξεις (δικαστών) προς την κατεύθυνση της ανόρθωσης. Εξ ου και η προσθήκη της λέξης «παράλειψη» στην παράγραφο 1. Εντύπωση πάντως προκαλεί, η απάλειψη των λέξεων «δημοκρατική νομιμότητα» αρκούμενη η ισχύουσα διάταξη σε αναφορά μόνο στο «δημοκρατικό πολίτευμα της  Χώρας». Γιατί όμως σπεύδεις να απαλείψεις τη «δημοκρατική νομιμότητα» αν όντως έχουμε  «δημοκρατικό  πολίτευμα»? Εκτός και αν μέσα σου εννοείς «τύποις δημοκρατία» οπότε σωστά σπεύδεις και απαλείφεις τη «δημοκρατική νομιμότητα» αφού αυτή την εγγυώνται πλέον θεσμικά, μόνο οι δικαστές…]        

β) η συμμετοχή του σε οργάνωση της οποίας οι σκοποί είναι κρυφοί  ή  επιβάλλει στα μέλη της μυστικότητα,

γ) η χρησιμοποίηση της ιδιότητάς του για επιδίωξη ιδιοτελών σκοπών,  

δ) [η τροποποίηση παραλείπεται ως άνευ σημασίας σε σχέση με  τον πραγματικό στόχο του νομοθέτη].

ε) η παράβαση της υπηρεσιακής εχεμύθειας,

στ) η αποσιώπηση νόμιμου λόγου αποκλεισμού ή εξαίρεσης,

ζ) η αναξιοπρεπής ή απρεπής εντός ή εκτός υπηρεσίας συμπεριφορά.

η) [η τροποποίηση παραλείπεται ως άνευ σημασίας σε σχέση με  τον πραγματικό στόχο του νομοθέτη].

θ) [η τροποποίηση παραλείπεται ως άνευ σημασίας σε σχέση με  τον πραγματικό στόχο του νομοθέτη].

4.  Περισσότερες  πράξεις  που  αποτελούν  εξακολούθηση  του  ίδιου  παραπτώματος θεωρούνται  ως  ενιαίο  σύνολο,  η  βαρύτητα  του  οποίου  λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό και την επιμέτρηση της ποινής.

5. Δεν αποτελούν πειθαρχικά παραπτώματα για το δικαστικό λειτουργό:

α) η άρνηση του να εφαρμόσει διατάξεις που τίθενται κατά  κατάλυση  του συντάγματος ή είναι αντίθετες σ` αυτό.

β)  η  έκφραση γνώμης δημοσίως, εκτός αν γίνεται με σκοπό τη μείωση του κύρους της δικαιοσύνης ή υπέρ ή ΚΑΤΑ ορισμένου κόμματος ή άλλης ορισμένης πολιτικής οργάνωσης.

[Η προϊσχύουσα παραπάνω μορφή του άρθρου (δεν αποτελούν πειθαρχικά παραπτώματα για το δικαστικό λειτουργό η  έκφραση γνώμης δημοσίως εκτός αν γίνεται υπέρ ορισμένου κόμματος ή άλλης ορισμένης πολιτικής οργάνωσης), ερμηνευόμενη σύμφωνα με τις συνθήκες πολιτικής σταθερότητας που επικράτησαν από τη μεταπολίτευση ως την τρέχουσα κρίση, φαίνεται πως ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Εξάλλου, υπό συνθήκες ομαλότητας ο νομοθέτης ούτε μπορούσε ούτε είχε λόγο να προβλέψει την προσθήκη στη διάταξη της λέξης «ΚΑΤΑ» (ορισμένου κόμματος). Έτσι αν κάποιος δικαστής έβγαινε και εκφραζόταν δημόσια υπέρ του πα.σο.κ θα χαρακτηριζόταν απλά νεοδημοκράτης, πράγμα που για δικαστικό λειτουργό ήταν μεν ανεπίτρεπτο, ωστόσο από την πειθαρχικά ελεγχόμενη αυτή συμπεριφορά δεν κινδύνευε η σταθερότητα της -παραδοσιακά δικομματικής-  αστικής δημοκρατία μας.

Σε συνθήκες όμως συνταγματικής εκτροπής, αυτό που ο νομοθέτης φαίνεται  ότι  φοβάται και τρέχει να προλάβει,  είναι  μη τυχόν και ο δημόσιος λόγος του δικαστή στραφεί  ΚΑΤΑ του Συστήματος (σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας το «ΥΠΕΡ» φαίνεται ότι το αποκλείει)…  Συνεπώς η προσθήκη της λέξης «κατά», κινείται εμφανώς προς την κατεύθυνση της πρόληψης τυχόν έκφρασης απαξιωτικού δημόσια λόγου ΚΑΤΑ ορισμένης πολιτικής οργάνωσης (βλ. κυβέρνηση εθνικής «σωτηρίας») ή ορισμένου πολιτικού κόμματος [βλ. συνεργατικό εθνοσωτήριο κίνημα ΠΑ-ΣΟΚ – Δ.Ν (από τη κολοτούμπα του Ν.Δ)].   

γ) η συμμετοχή και η ανάπτυξη δραστηριότητας σε ήδη αναγνωρισμένες  ενώσεις  δικαστών  ή  άλλα  σωματεία και η έκφραση γνώμης και κριτικής  άποψης που γίνεται στα πλαίσια της συνδικαλιστικής δραστηριότητας  συμμετοχής σε ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ.

[η Ιστορία του Ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος είναι συνυφασμένη με αγώνες για την εδραίωση της δημοκρατίας που απολαμβάναμε μέχρι χθες. Στα αιτήματα του Συνδικαλιστικού Κινήματος, πέρα από το θέμα των αυξήσεων που συνδέεται με το χαμηλό επίπεδο των μισθών, προστίθενται μετά το 1956 αιτήματα που αμφισβητούν την κρατική πολιτική στο χώρο των νομικών ρυθμίσεων στην εργασία. Κριτήριο για το είδος και την ένταση των αγώνων του Συνδικαλιστικού Κινήματος, αποτελούσαν ανέκαθεν οι ευρύτερες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Είναι από αυτά προφανές, ότι η οποιαδήποτε -υπό τις παρούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες- αναφορά σε «συνδικαλιστικό όργανο» δικαστών (με την ιστορική ερμηνεία του όρου), θα αποτελούσε εν δυνάμει απειλή για κάθε μελλοντική «ελληνική» κυβέρνηση… Η αναφορά τέλος, σε «ένωση δικαστών» αντί «συνδικαλιστικό όργανο δικαστών», καθορίζει εμφανώς (και) τα όρια της αντίδρασης που η πολιτεία αναμένει από τους δικαστές…].    

Απάντηση Βενιζέλου στην εξώδικη δήλωση για τα τέλη κυκλοφορίας: «Τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν ΦΟΡΟ και όχι ανταποδοτικό τέλος» !!!

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει δεκτά παγίως στη νομολογία, αλλά και κατά τη δημοσιονομική θεωρία φόρος είναι η αναγκαστική παροχή που επιβάλλεται στους πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών και χωρίς ειδικό αντάλλαγμα, ενώ το ανταποδοτικό τέλος αποτελεί, όπως και ο φόρος, αναγκαστική παροχή, που όμως καταβάλλεται από τους πολίτες έναντι ΕΙΔΙΚΗΣ  ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ, δηλαδή έναντι ειδικής προς αυτούς παρεχόμενης δημόσιας υπηρεσίας. Η συμμετοχή στη δαπάνη αυτή αποτελεί το αντάλλαγμα ή την ειδική αντιπαροχή για συγκεκριμένη παρεχόμενη ωφέλεια και ΟΧΙ αόριστα για την δημιουργία εσόδων προς κάλυψη γενικά των δημοσιονομικών αναγκών του Δημοσίου. Η ειδική αντιπαροχή του Κράτους, που αντιστοιχεί στο ανταποδοτικό τέλος, αποτελεί σε τελευταία ανάλυση παροχή δημόσιας υπηρεσίας, με την οποία όμως εξυπηρετούνται ταυτόχρονα ΑΤΟΜΙΚΑ και οι χρήστες αυτής πολίτες, που φέρουν έτσι και το βάρος των δαπανών της.

Με βάση τα παραπάνω κρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 428 του 2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, ότι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών, ΔΕΝ είναι φόροι, και επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων για τη χρησιμοποίηση από τους τελευταίους του οδικού δικτύου της χώρας και την εξεύρεση των αναγκαίων πόρων για τη συγκάλυψη των δαπανών συντήρησης του δικτύου τούτου. Επομένως, τα εν λόγω τέλη κυκλοφορίας καταβάλλονται από τον ιδιοκτήτη, ανεξάρτητα από το αν το όχημα κυκλοφορεί ή έχει τεθεί συνεπεία μηχανικής βλάβης ή τροχαίου ατυχήματος σε αχρησία, ΕΚΤΟΣ αν στην τελευταία αυτή περίπτωση έχουν κατατεθεί οι πινακίδες κυκλοφορίας.

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, απευθύναμε την από 30 Δεκεμβρίου 2011 εξώδικη δήλωση προς τον υπουργό Οικονομικών, με την οποία του ζητήσαμε να μας γνωστοποιήσει ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ που καταβάλουμε για τα τέλη κυκλοφορίας. Την εξώδικη αυτή δήλωση κοινοποιήσαμε με την υποψία ότι τα χρήματα που καταβάλουμε για τα τέλη κυκλοφορίας πάνε ΟΧΙ για την επέκταση και συντήρηση του «οδικού» δικτύου του οποίου είμαστε χρήστες, αλλά για την αποπληρωμή των δανείων της Τρόικας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον τύπο, το κράτος πέρυσι εισέπραξε για τέλη κυκλοφορίας το ιλιγγιώδες ποσό των 200 εκατομμυρίων ευρώ και είναι αμφίβολο εάν από αυτό επέστρεψε 2 εκατομμύρια για οδοποιία… Με την εξώδικη αυτή δήλωση, υπενθυμίσαμε στον υπουργό, τους υπέρογκους  φόρους, τέλη, δασμούς και εισφορές (τακτικές και έκτακτες) που  επιβαρύνουν την αγορά και χρήση του αυτοκινήτου, σε σχέση με την άθλια κατάσταση του Εθνικού «Οδικού» Δικτύου και την εκατόμβη των νεκρών που θρηνούμε ετησίως ως έθνος. Του υπενθυμίσαμε τη σκληρή στατιστική των τροχαίων ατυχημάτων, σύμφωνα με την οποία κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό 1.600 ατόμων, περίπου, από τον χάρτη της ελληνικής επικράτειας. [Δες αναλυτικά την υπόθεση σε αυτό το ποστ. Κατέβασε την εξώδικη δήλωση εδώ].  

Με την από 28/02/2012 απάντηση, η οποία μας κοινοποιήθηκε την 07/03/2012 την οποία υπογράφει η προϊσταμένη της διεύθυνσης γενικής γραμματείας φορολογικών θεμάτων Δήμητρα Γκαραβέλα, ο υπουργός των Οικονομικών απάντησε το εξής τρομερό: ΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ λέει, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΗ ΑΛΛΑ ΦΟΡΟΣ, επικαλούμενος μια αρχαία απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας του 1984 (όταν στην Ελλάδα δεν υπήρχε ακόμη άσφαλτος).

Την απόφαση αυτή δεν την έχω βρεί σε καμία βάση νομικών δεδομένων. Αντίθετα βρήκα τρεις αποφάσεις, μια του 1971 του Εφετείου Αθηνών (ΕφΑΘ 1520/71), μια του 1989 επίσης του Εφετείου Αθηνών (1712/1989 ΕΦ ΑΘ) και μια του 2005 (την 428/2005 του Αρείου Πάγου), με τις οποίες έχει επανειλημμένα κριθεί ότι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων ΔΕΝ είναι φόροι, αλλά έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών… Ολόκληρη η απάντηση του υπουργού δημοσιεύεται εδώ.

Πρόσεξε τώρα να δεις

Έστω ότι ο νομομαθής υπουργός επί των Οικονομικών έχει νομικά δίκιο, ότι τα τέλη κυκλοφορίας δεν έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών όπως ο Άρειος Πάγος έκρινε το 2005, αλλά ότι είναι ΦΟΡΟΣ. Αφού λοιπόν οι νομικοί φωστήρες του υπουργού έχουν αυτή την άποψη, ας εξηγήσουν σε μας τους υποτακτικούς τους, με ποιο ακριβώς σκεπτικό εξέδωσαν την ΠΟΛ 1149/27.10.2011 σύμφωνα με την οποία «ΔΕΝ υποχρεούνται στην προμήθεια ειδικού σήματος τελών κυκλοφορίας για το έτος 2011 τα οχήματα που τεθούν σε ΑΚΙΝΗΣΙΑ (εκούσια ή αναγκαστική) για ολόκληρο το έτος 2011»…

ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ άραγε (με αυτή την ΠΟΛ) σε περισσότερους από 160.000 ιδιοκτήτες Ι.Χ. αυτοκινήτων να γλιτώσουν τα ΦΟΡΟ-τέλη κυκλοφορίας, καταθέτοντας απλά τις πινακίδες κυκλοφορίας των οχημάτων τους (επειδή αδυνατούσαν να πληρώσουν)??? Αν έτσι έχει το πράγμα και μπορείτε νομικά να απαλλάσσετε τους πολίτες από ΦΟΡΟΥΣ υποβάλλοντας απλά μια δήλωση ακινησίας του αυτοκινήτου τους, ε τότε να σας υποβάλουμε και μια δήλωση ότι το εξοχικό μας ΔΕΝ κατοικείται και να μας απαλλάξετε (και) από το φόρο ακίνητης περιουσίας…

Πρόκειται βεβαίως για αστειότητες… Το πράγμα έχει νομικά ως εξής:

Τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών, ΔΕΝ είναι φόροι, και επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων για τη χρησιμοποίηση του οδικού δικτύου. Αυτό σημαίνει, έχεις κατοχή αυτοκινήτου και το κυκλοφορείς? Τότε πληρώνεις κύριε. Δεν έχεις ή δεν το χρησιμοποιείς? ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ φράγκο.

Με αυτή ακριβώς τη λογική, προβλέπεται από τις διατάξεις των παραγράφων 1 έως και 6 του άρθρου 22 του ν.2367/1953, ότι «η  Δήλωση ακινησίας, επιφέρει έκπτωση από τα  τέλη κυκλοφορίας», δεδομένου ότι με τη δήλωση αυτή εξωτερικεύεται η βούληση του κατόχου, το αυτοκίνητο να παραμείνει σε ακινησία.

Μετά εφαρμόζεται το άρθρο 45 του Ν 2992/2002 που προβλέπει ότι κάτοχος οχήματος που επιθυμεί να καταθέσει την άδεια κυκλοφορίας και τις κρατικές πινακίδες του αυτοκινήτου στη Δ.Ο.Υ, υποχρεούται είτε να φυλάξει αυτό σε ιδιωτικό κλειστό χώρο είτε να το παραδώσει για πολτοποίηση, εκποίηση ή απόσυρση στον Ο.Δ.Δ.Υ. Για την κατάθεση των ανωτέρω στοιχείων απαιτείται και η προσκόμιση υπεύθυνης δήλωσης του Ν. 1599/1986, στην οποία αναγράφονται υποχρεωτικά η διεύθυνση του χώρου φύλαξης, καθώς και ταστοιχεία του ιδιοκτήτη αυτού.

Πρόσεξε τώρα και το τελευταίο

Κατάθεση της άδειας κυκλοφορίας και των  πινακίδων του αυτοκινήτου δεν σημαίνει οριστική διαγραφή. Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί, ότι με την κατάθεση το όχημα δεν διαγράφεται οριστικά, δηλαδή ΔΕΝ παύει να αποτελεί περιουσιακό σου στοιχείο, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να δηλώνεται στην Εφορία. Μόνο στην περίπτωση της οριστικής διαγραφής, το όχημα αποξενώνεται πλήρως από την περιουσία σου. Στη συνέχεια αποταξινομείται και παίρνει το δρόμο της ανακύκλωσης.

Αφού λοιπόν τα τέλη κυκλοφορίας είναι σύμφωνα με τον υπουργό «φόρος» και αφού σύμφωνα με όσα έχουν γίνει δεκτά παγίως στη νομολογία, φόρος είναι η αναγκαστική παροχή που επιβάλλεται στους πολίτες, χάριν των κρατικών σκοπών ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ, τότε ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΑ ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΦΟΡΟ» των τελών κυκλοφορίας??? Για να τα απαλλάσσεις, σημαίνει ότι μέχρι χθες δεχόσουν ότι ΥΠΗΡΧΕ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ… Άρα ότι τα τέλη κυκλοφορίας είχαν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών και όχι "φόρου" όπως μας τσαμπουνας σήμερα… 

Αν αντίθετα θεωρούσες τα τέλη κυκλοφορίας "φόρο", όφειλες να τα εισπράξεις ΕΙΤΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΙΝΟΥΤΑΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ και όχι να απαλλάξεις όσους το ακινητοποίησαν καταθέτοντας τις πινακίδες… Διότι αλλιώς υπάρχει απιστία σε βάρος του δημοσίου, που προσπόρισε αθέμιτο περιουσιακό όφελος σε όσους δεν πλήρωσαν το φόρο-τέλος, δικαίωμα που νομιμοποιείται να ασκήσει ο αρμόδιος επί των Οικονομικών υπουργός και αν αυτός  παραλείπει, ν' ασκήσει πλαγιαστικώς, ακόμη και ο κάθε πολίτης.

Απαντώντας ο υπουργός ότι τα τέλη κυκλοφορίας δεν έχουν ανταποδοτικότητα αλλά αποτελούν "φόρο", αποφεύγει να ομολογήσει ότι από τα 200.000.000 ευρώ που το κράτος εισέπραξε πέρυσι από τα τέλη κυκλοφορίας μόλις τα 2.000.000 δαπανήθηκαν για την επέκταση και συντήρηση του οδικού δικτύου... Αν όμως απαντούσε έτσι, θα έδινε ισχυρό νομικό έρεισμα ώστε του χρόνου να μην πληρώσει κανείς, αφού θα αποδεικνύονταν ΑΝΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ μεταξύ δαπάνης και ανταλλάγματος. Οι οδηγοί θα προσφευγαν μαζικά και τα δικαστήρια δεν μπορούσε παρά να πουν, ότι υπάρχει  ΜΕΓΑΛΗ αναντιστοιχία μεταξύ δαπάνης και ωφέλειας, άρα ότι δεν οφείλονται τέλη…

Όταν λοιπόν του χρόνου θα  μας (ξανα)ζητήσετε λεφτά για «ΦΟΡΟ–τέλη»,  λεφτά από μας δε πρόκειται να πάρετε. Γιατί  όπως φάνηκε δεν τα δίνετε για δρόμους αλλά τα δίνετε εκεί που σας προστάζουν… Κακό αυτό δε ξέρω αν είναι, είναι όμως κακό να τα ζητάς και να τα παίρνεις ως τέλη ανταποδοτικά… Μα το χειρότερο όλων είναι να απαντάς λες και η 428 του ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Να δούμε λοιπόν τι τα πουν δικαστήρια, όταν του χρόνου τεθεί υπόψη Τους η απάντηση που έδωσες και ρωτηθούν αν ο Άρειος Πάγος υπάρχει ή δεν υπάρχει…

Ας μιλήσουμε όμως λιγάκι σοβαρά. Πιστεύεις αληθινά ότι μπορείς με δέκα αράδες να καταλύεις τους ΝΟΜΟΥΣ ? Με δαύτους πορευτήκαμε και πορευτήκαμε δίκαια ως σήμερα. Γιατί οι νόμοι αυτοί γραφτήκαν από ανθρώπους που χαν το δίκιο μέσα τους. Και τη νομολογία αυτή που πας να καταργήσεις, την έχουνε φτιάξει άνθρωποι σοφοί… Και μείς ως νομικοί έχουμε χρέος ένα: Να την υπερασπιστούμε μέχρι τελευταίας ρανίδος του μελανιού μας…

Mirror

-- > Mirror  1 (ακριβές αντίγραφο) 

-- > Mirror  2 (tumblr.com)      

-- > Όλες οι δημοσιεύσεις του blog σε αρχεία pdf (με ενεργά links). Cloud Mirror  1 , 2 , 3

Σημείωση: Στο Mirror 1 λειτουργεί το σύνολο των συνδέσμων εκτός από τις "ετικέτες" με ελληνικούς χαρακτήρες. Θεώρησα αρχικά ότι  πρόκειται για   ασυμβατότητα του "HTTrack Website Copier" το οποίο χρησιμοποίησα για τη δημιουργία του αντιγράφου. Διαπιστώνω όμως ότι η «Αρχειοθήκη ιστολογίου» οι σύνδεσμοι της οποίας είναι ομοίως σε ελληνικούς χαρακτήρες, λειτουργεί κανονικά… Πιθανόν να ευθύνεται ο δαίμων του υπολογιστή… Χρόνο για να διορθώσω το σφάλμα δεν έχω. Αν πάντως τύχει και πέσει κάποιος προγραμματιστής  πάνω σε τούτες τις γραμμές και δε του κάνει κόπο, ας ρίξει ένα μνμ.

Τράπεζες: Αγωγή και ασφαλιστικά μέτρα για τα δάνεια σε Ελβετικό φράγκο

Σε συνέχεια αυτής της δημοσίευσης ετοίμασα την αγωγή για τα δάνεια στεγαστικής πίστης συνδεμένα με την ισοτιμία EURO/Ελβετικού φράγκου (σύνολο σελίδων 275, ώρες εργασίας 190). Δεδομένου ότι δεν υπάρχει νομολογιακό προηγούμενο, η αγωγή έπρεπε να γραφτεί από λευκό χαρτί.

 

Τα στοιχεία του δανείου έχουν ως εξής:

Κατά την ημερομηνία υπογραφής της σύμβασης (07/08/2007) η ισοτιμία EURO/CHF ήταν 1,64420. 

Κατά την ημερομηνία εκταμίευσης του δανείου (05/09/2007) η ισοτιμία EURO/CHF ήταν 1,64820.

Κατά το χρόνο σύνταξης της αγωγής (21/02/2012) η ισοτιμία EURO/CHF ανέρχεται  σε 1,20693.

ΔΙΑΦΟΡΑ ΙΣΟΤΙΜΙΑΣ: 0,43727 από τη σύναψη της σύμβασης έως σήμερα και 0,44127 από την εκταμίευση έως σήμερα.

Ποσό εκταμίευσης σε CHF:  322.395,73

Ποσό εκταμίευσης EURO: 194.460,30

Ποσό που έχει καταβληθεί μέχρι σήμερα σε EURO: 78.663,66 αναλυόμενου σε κεφάλαιο 50.683,38 και τόκους  27.980,28

Ποσό που έχει καταβληθεί μέχρι σήμερα σε CHF:  108.233,04   αναλυόμενου σε κεφάλαιο 63.583,54 τόκους 44.649,49

Οφειλή σήμερα σε CHF:  258.814,51

Οφειλή σήμερα σε EURO:   212.928,40

Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι τον Ιούλιο του 2007 οι ενάγοντες δανειστήκαν 194.460,30 EURO καταβάλλοντας έως σήμερα 78.663,66 EURO. Σήμερα οφείλουν EURO 212.928,40 δηλαδή 18.468,1 EURO παραπάνω από αυτά που δανείστηκαν!!!

Με το πρώτο από τα συνολικά δεκαέξι αίτημα της αγωγής, ζητείται να αναγνωριστεί αναδρομικά από την υπογραφή της σύμβασης άλλως από την εκταμίευση του δανείου, το δάνειο να αποπληρωθεί με την ισοτιμία EURO/CHF 1,64420 που ίσχυε κατά το χρόνο υπογραφής της σύμβασης (07/08/2007) άλλως την ισοτιμία EURO/CHF 1,64820 που ίσχυε κατά την εκταμίευση του δανείου (05/09/2007), η οποία να καθοριστεί αμετάβλητη (σταθερή) έως την πάροδο της συνολικής διάρκειας του δανείου, δεδομένου ότι η απαίτηση της εναγόμενης για τα οφειλόμενα σε ελβετικά φράγκα ποσά των δανείων με χρέωση του αντίστοιχου λογαριασμού με το ισότιμό τους σε ευρώ εφαρμόζοντας για την μετατροπή των Ελβετικών φράγκων (CHF) σε ευρώ (EURO) την τιμή πώλησης Ελβετικών φράγκων που ισχύει την ημερομηνία καταβολής της εκάστου οφειλής σύμφωνα με το ημερήσιο δελτίο της συναλλάγματος της εναγόμενης τράπεζας είναι παράνομη και καταχρηστική, δεδομένου ότι  υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο οικονομικός και κοινωνικός σκοπός του δικαιώματος και  επιφέρει στους ενάγοντες υπέρμετρη οικονομική επιβάρυνση, λόγω της μη εκπλήρωσης της παροχής.

Νομική βάση της αγωγής είναι η απάτη (αστική). Βασικός ισχυρισμός των εναγόντων είναι ότι παρασυρθήκαν με απάτη σε δήλωση βούλησης σύναψης του επίδικου δανείου με περισσότερες της μίας από πρόθεση συμπεριφοράς της εναγόμενης τράπεζας, που παρήγαγε, ενίσχυσε και διατήρησε σε αυτούς (αντισυμβαλλόμενους) εσφαλμένη αντίληψη και  εντύπωση, με σκοπό να προκαλέσει την απόφαση τους να συνάψουν  δάνειο σε CHF.

Κρίσιμα εδώ ζητήματα: α) έπρεπε να αποδειχθεί η ύπαρξη πλάνης, δηλ ότι υπογράφοντας οι δανειολήπτες τη σύμβαση δανείου με την εσφαλμένη αντίληψη ότι έχει ορισμένο περιεχόμενο, υπολαμβάναν εσφαλμένα ότι η σύνδεση του  δανείου με την ισοτιμία EURO/CHF τους παρείχε ΜΕΓΑΛΗ ασφάλεια, πράγμα που νομικά ήταν δύσκολο αφού οι δανειολήπτες  γνώριζαν από την αρχή ότι τα δάνεια αυτά συνδέονται με την ισοτιμία EURO/CHF η οποία καθορίζεται στην αγορά συναλλάγματος ελεύθερα και δίχως όριο διακύμανσης, β) να καταδειχτεί πειστικά η πρόθεση της τράπεζας να προκαλέσει την απόφαση των δανειοληπτών να συνάψουν  δάνειο σε CHF γ) να αποδειχθεί το κέρδος της τράπεζας κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης και το κέρδος το οποίο ενδεχομένως πρόσβλεπε να αποκομίσει στο μέλλον δ) να καταδειχτούν οι σαφείς ενδείξεις που η τράπεζα την περίοδο 2006-2008 είχε για το υψηλό ρίσκο της επένδυσης σε CHF ε) να προσβληθεί νομικά το κύρος του όρου σύμφωνα με τον οποίο «ο οφειλέτης και εγγυητής δηλώνουν ότι έχουν ενημερωθεί επαρκώς από την Τράπεζα και κατανοούν πλήρως την φύση της παρούσας, τις συμβατικές υποχρεώσεις τους και την έκταση των κινδύνων που αναλαμβάνουν» στ) να δοθεί πειστική απάντηση στο ερώτημα «γιατί να καταλογιστεί στην τράπεζα ότι παρέσυρε τους καταναλωτές με απάτη να δανειστούν σε CHF, όταν το ίδιο ή αντίστοιχο κέρδος μπορούσε να αποκομίσει συνάπτοντας παραδοσιακές συμβάσεις δανείων σε EURO?», ζ) να δοθεί πειστική απάντηση στο ερώτημα «γιατί να αποσιωπήσει η τράπεζα τη διαχείριση Συναλλαγματικού Κινδύνου με Ασφάλιση και Αντιστάθμιση?», η) να δοθεί πειστική απάντηση στο ερώτημα «γιατί ΔΕΝ έδιναν δάνεια σε CHF κάποιες τράπεζες?».

Για να στοιχειοθετηθούν τα παραπάνω Google-σα  δεκάδες ώρες…

Για την ελάφρυνση της δόσης θα γίνουν ασφαλιστικά μέτρα για τη ρύθμιση της κατάστασης, με αίτημα να διατάξει το Δικαστήριο προσωρινά ως ασφαλιστικό μέτρο, ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ να καταβάλλονται από τους ενάγοντες στο νόμισμα που έχει χορηγηθεί το δάνειο ήτοι σε ελβετικά φράγκα (CHF), με την ισοτιμία EURO/CHF 1,64420 που ίσχυε κατά το χρόνο υπογραφής της σύμβασης (07/08/2007) άλλως την ισοτιμία EURO/CHF 1,64820 που ίσχυε κατά την εκταμίευση των δανείων (05/09/2007), η οποία (ισοτιμία) να καθοριστεί αμετάβλητη (σταθερή) μέχρι να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της αγωγής .

Παρατίθεται τέλος στην αγωγή, ανώνυμη καταγγελία που δημοσιεύτηκε στις 18/02/2012 στο διαδίκτυο, σύμφωνα με την οποία η εναγόμενη τράπεζα πιθανόν να είχε προβεί κατά το χρόνο εκταμίευσης του επίδικου δανείου σε ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ή ΑΣΦΑΛΙΣΗ για το ποσό των 322.395,73 CHF που δανείστηκε από τη διατραπεζική και στη συνέχεια δάνεισε στους ενάγοντες, με αποτέλεσμα να καρπώνεται τη διαφορά μεταξύ της ισοτιμίας που οι ενάγοντες υποχρεώνονται να αποπληρώνουν το επίδικο δάνειο και της ισοτιμίας που η τράπεζα πιθανόν «κλείδωσε» με πιστωτικά παράγωγα ή ασφάλιση κατά το χρόνο εκταμίευσης του δανείου. Την καταγγελία κάνει πρόσωπο που έχει -κατά δήλωσή του- την ιδιότητα του δικηγόρου, με εσωτερική έγκυρη όπως αναφέρει πληροφόρηση από επενδυτικό σύμβουλο. Η καταγγελία δημοσιεύεται σε πριντ σκριν εδώ και σε λινκ εδώ.  

Αυτονόητο βεβαίως είναι, ότι ούτε οι ενάγοντες ούτε εγώ είχαμε τη δυνατότητα να αξιολογήσουμε το βάσιμο της παραπάνω σοβαρής κατηγορίας. Έτσι, με το υπ’ αρθμ. 9 αίτημα της αγωγής ζητείται να υποχρεωθεί η εναγόμενη τράπεζα, να επιδείξει στους ενάγοντες ως έχοντες άμεσο έννομο συμφέρον να πληροφορηθούν το περιεχόμενο ενός ή περισσοτέρων εγγράφων που βρίσκονται στην κατοχή της τράπεζας και ειδικότερα οποιουδήποτε εγγράφου ή και αντιγράφων τους που αφορούν στη ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ή ΑΣΦΑΛΙΣΗ για το ποσό των 322.395,73 CHF που η εναγόμενη δανείστηκε στη διατραπεζική και στη συνέχεια δάνεισε σε αυτούς  κατά το χρόνο εκταμίευσης των επίδικων δανείων, όπως ενδεικτικά και όχι περιοριστικά τυχόν εγγράφων που αποδεικνύουν αγορά επενδυτικού προϊόντος ή μέθοδο προστασίας τύπου HEDGE, ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΟΣ (Cross-currencv Swaps), ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑ (FX Calls, Puts), CURRENCY COLLARS, ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΚΑ ΣYMBOAAIA [(FORWARDS) - Outright Forward, Better Than Forward, Leveraged Better Than Forward, Reverse Trigger Forward, Resurrecting Fade-in Forward, Reset Forward, Flexible Forward και Participating Forward], είτε συνδυασμό αυτών, δεδομένου ότι τα ανωτέρω έγγραφα, εφόσον υπάρχουν, πιστοποιούν την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ της εναγόμενης έναντι του συναλλαγματικού κινδύνου και κατ επέκταση σχετίζονται με  την έννομη σχέση της παράνομης κατάρτισης της επίδικης σύμβασης (ΔΙΧΩΣ προστασία των εναγόντων έναντι του συναλλαγματικού κινδύνου), γεγονός που θα αποδείκνυε αχρεώστητη καταβολή και μάλιστα με κέρδος της εναγόμενης, που αφορά αυτούς και σε κάθε περίπτωση σχετίζεται με  την επίδικη έννομη σχέση. Επίσης έγγραφα ή και αντίγραφά τους που αφορούν σε προστασία από τον κίνδυνο διακύμανσης των επιτοκίων χρησιμοποιώντας κατάλληλα χρηματοοικονομικά προϊόντα (Inter Rate Swap, Futures, dual currency κ.λ.π.).

Τράπεζες: Προσωρινή διαταγή Δικαστηρίου που απαγορεύει την εμφάνιση στα αρχεία της ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ, οφειλής από διαταγή πληρωμής που εκδόθηκε από σύμβαση δανείου που περιέχει ΑΚΥΡΟΥΣ όρους

Κατόπιν αίτησης της Eurobank, εκδόθηκε διαταγή πληρωμής από σύμβαση αλληλόχρεου λογαριασμού για ποσό που υπερβαίνει τις 200.000 ευρώ. Η φύση της σύμβασης (αλληλόχρεος λογαριασμός), το ύψος του «οφειλόμενου» ποσού (άνω των 200.000 ευρώ) και η σημαντική ακίνητη περιουσία του οφειλέτη, έθεταν αυτόν εκτός της «ευεργετικής» ρύθμισης που προβλέπει την αναστολή των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία. Να σημειωθεί επίσης, ότι πρόκειται για επιχειρηματία με σημαντικό κύκλο εργασιών ο οποίος συναλλάσσεται με τους προμηθευτές του αποκλειστικά με επιταγές και συναλλαγματικές. Έπρεπε λοιπόν ως δικηγόρος, πέραν της άσκησης ανακοπής, να μεριμνήσω άμεσα προς δυο κατευθύνσεις: Αφενός να προστατευτεί η ακίνητη περιουσία του οφειλέτη, αφετέρου να διαταχτεί προσωρινά από το Δικαστήριο, η μη εμφάνιση της οφειλής από την παραπάνω διαταγή πληρωμής στα αρχεία που διατηρεί η «Τειρεσίας ΑΕ».

   

Ασκήθηκε αμέσως αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για τη ρύθμιση της κατάστασης, με αίτημα να διαταχτεί από το Δικαστήριο προσωρινά, η μη εμφάνιση σε αρχεία δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς που διατηρούν πιστωτικά ή χρηματοδοτικά ιδρύματα ή λειτουργούν χάριν αυτών και εν προκειμένω στο διατραπεζικό σύστημα «Τειρεσίας», της δήθεν ληξιπρόθεσμης οφειλής προς την αντίδικο τράπεζα από την παραπάνω διαταγή πληρωμής, κατά της οποίας ασκήθηκε ανακοπή, μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση για την ανακοπή αυτή. Ζητήθηκε επίσης, να εκδοθεί προσωρινή διαταγή, η οποία να απαγορεύει την εμφάνιση στα αρχεία δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς της Τειρεσίας της δήθεν ληξιπρόθεσμης οφειλής  προς την αντίδικο τράπεζα  από την παραπάνω διαταγή πληρωμής , μέχρι τη συζήτηση της αίτησης αυτής.  

Να σημειωθεί εδώ ότι με την ανακοπή, πλήττονται ως ΑΚΥΡΟΙ ουσιώδεις Όροι της σύμβασης, με αίτημα την ακύρωση της διαταγής πληρωμής στο ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ, με τον ισχυρισμό ότι οι τραπεζικές συμβάσεις είναι προδιατυπωμένες, άρα οι όροι τους δεν επιδέχονται διαπραγμάτευσης και συνεπώς ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΟΡΟΥ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 181 ΑΚ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ (ακυρότητα μέρους επιφέρει την ακυρότητα ολόκληρης της σύμβασης αν συνάγεται ότι δεν θα είχε επιχειρηθεί χωρίς το άκυρο μέρος).

Βασικός ισχυρισμός που προβλήθηκε με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ώστε να πεισθεί το Δικαστήριο να διατάξει τη μη εμφάνιση της οφειλής από τη διαταγή πληρωμής στα  αρχεία της Τειρεσίας, ήταν ότι η εμφάνιση της ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΗΣ οφειλής σε αρχεία δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς γίνεται με καταγραφή που είναι ακατάλληλη για την αληθινή εκτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας του οφειλέτη αφού η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ και ΝΟΜΙΜΗ οφειλή προς την τράπεζα είναι μικρότερη από αυτή που η τράπεζα αξιώνει με τη διαταγή πληρωμής, διότι στο ποσό αυτό έχουν ενσωματωθεί χρεώσεις ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ, κατόπιν εφαρμογής των ΑΚΥΡΩΝ όρων της σύμβασης που πλήττονται με την ανακοπή.    

Το Δικαστήριο δέχτηκε την αίτηση και χορήγησε προσωρινή διαταγή με την οποία απαγορεύει προσωρινά την εμφάνιση σε αρχεία δεδομένων οικονομικής συμπεριφοράς στο διατραπεζικό σύστημα «Τειρεσίας» της οφειλής από την παραπάνω διαταγή πληρωμής. Η απόφαση δημοσιεύεται εδώ.

Για να προστατευτεί η ακίνητη περιουσία του οφειλέτη, ασκήθηκε και αίτηση αναστολής εκτέλεσης (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων), με αίτημα να ανασταλεί η εκτέλεση της παραπάνω διαταγής πληρωμής, χωρίς εγγυοδοσία, μέχρι να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της ανακοπής που ασκήθηκε. Ζητήθηκε επίσης από το Δικαστήριο να εκδοθεί προσωρινή διαταγή, η οποία να αναστέλλει την εκτέλεση της ως άνω διαταγής πληρωμής  μέχρι τη συζήτηση της αίτησης αναστολής. Το Δικαστήριο διέταξε  αναστολή της εκτέλεσης της παραπάνω διαταγής πληρωμής.

Η απόφαση δημοσιεύεται εδώ 

Διόδια: Απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου που διατάζει την αναστολή εκτέλεσης της αφαίρεσης της άδειας οδήγησης, της άδειας κυκλοφορίας και των πινακίδων

Στις 24/11/2011 συνήλθε ως Συμβούλιο το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κορίνθου για να κρίνει την αίτησή μου με αίτημα να ανασταλούν α) η πράξη βεβαίωσης παράβασης με επιβολή προστίμου διακοσίων ευρώ (200,00€) για την ΔΗΘΕΝ παράβαση της άρνησης πληρωμής διοδίων τελών, β) η απόφαση του Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Κορινθίας με την οποία αποφασίστηκε η αφαίρεση για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ημερών της άδειας ικανότητας οδήγησης και της άδειας κυκλοφορίας μετά των πινακίδων κυκλοφορίας του οχήματός μου και γ) της απόφασης του τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητόδρομων Κορινθίας με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική (ιεραρχική) προσφυγή μου, μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ασκηθείσας προσφυγής μου. 

Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση και ανέστειλε την απόφαση για την αφαίρεση της άδειας ικανότητας οδήγησης και της άδειας κυκλοφορίας μετά των πινακίδων κυκλοφορίας του οχήματός μου, κρίνοντας πλην των άλλων, ότι η προσφυγή μου δεν είναι απορριπτέα ως προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη. Μένει έτσι στο κλάουντ, αγωγή κατά της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της δύσμοιρης τούτης χώρας, για την περιουσιακή ζημία που θα μου προκαλούσε η εκτέλεση της απόφασης αφαίρεσης (παρεμπίπτων έλεγχος της διοικητικής πράξης από τα πολιτικά δικαστήρια).

Η απόφαση με την οποία διατάσσεται η αναστολή εκτέλεσης δημοσιεύεται εδώ.

Δημοσιεύω επίσης την Προσφυγή, την Αίτηση αναστολής εκτέλεσης και το Υπόμνημα, έτοιμα για δικαστική χρήση.

Το Ιστορικό έχει ως εξής:

Την 17η Μαρτίου του έτους 2011, ημέρα Πέμπτη, εκινούμην με το ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας μου στην καρμανιόλα Κορίνθου – Πατρών με κατεύθυνση από Κόρινθο προς Πάτρα, οπότε  προσέγγισα το σταθμό διοδίων Ζευγολατιού Κορινθίας και εισερχόμενος στο σημείο πληρωμής διοδίων, δήλωσα αυτονόητα άρνηση πληρωμής. Από την οδηγία 1999/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Ιουνίου 1999, με την οποία καθορίζονται και αναλύονται επ’ ακριβώς οι έννοιες των όρων «αυτοκινητόδρομος» και «διόδια» συνάγεται ότι για καρμανιόλες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η είσπραξη διοδίων.

Κατέφθασε αμέσως περιπολικό, οπότε εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 840300117001πράξη βεβαίωσης «παράβασης» με επιβολή προστίμου 200 ευρώ του Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Κορινθίας με το αιτιολογικό ότι δεν κατέβαλα το δίοδο τέλος… Στην προκείμενη περίπτωση κατακρατήθηκα παρανόμως χωρίς τη συναίνεσή μου, από ώρα 16:58:58 έως 17:29:12 ήτοι για 30λεπτά και 14 δευτερόλεπτα (ηθική αυτουργία σε παράνομη κατακράτηση μεταξύ των άλλων του πρώην υπουργού των Υποδομών με πρωτοβουλία του οποίου εισήχθη προς συζήτηση και ψήφιση στη βουλή το άρθρο 17 του υπ’ αριθ. 3920/2011 νόμου, τον οποίο στην Αθήνα την 28η  Φεβρουαρίου του 2011 ψήφισε και συνυπέγραψε στο σύνολό του).

Στη συνέχεια εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. 2518/2/1/69α/21.03.2011 απόφαση του Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Κορινθίας που υπογράφει ο διοικητής Ευάγγελος Φωτόπουλος με την οποία διατάχτηκε η αφαίρεση για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ημερών της άδειας ικανότητας οδήγησης και τηςάδειας κυκλοφορίας μετά των πινακίδων κυκλοφορίας του οχήματός μου λόγω μη καταβολής του προβλεπόμενου διοδίου τέλους.

Επί της ως άνω απόφασης εμπροθέσμως υπέβαλα διοικητική προσφυγή, ενώπιον ιεραρχικώς προϊσταμένου και συγκεκριμένα στον Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας και στο Διοικητή της Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Κορινθίας. Η ανωτέρω προσφυγή έγινε με εξώδικη διαμαρτυρία με δήλωση και πρόσκληση των αστυνομικών σε Ανυπακοή κατά το άρθρο 21 ΠΚ (βλ. αναλυτικά σε αυτό το ποστ).

Όπως ήταν αναμενόμενο οι ανωτέρω αντιρρήσεις μου κριθήκαν αβάσιμες με αποτέλεσμα η ιεραρχική προσφυγή μου να απορριφθεί, όπως αυτό προκύπτει από την με αριθμό 2518/2/1/69-γ’απόφαση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Κορινθίας και ειδικότερα του τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητόδρομων Κορινθίας που υπογράφει ο διοικητής Ευάγγελος Φωτόπουλος.

Άσκησα αμέσως Προσφυγή ενώπιον του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Κορίνθου καθώς  και αίτηση αναστολής εκτέλεσης  με την οποία  ζητώ να ακυρωθούν και να ανασταλούν οι ως άνω πράξεις. Περαιτέρω, με την αίτηση αναστολής ζήτησα να εκδοθεί προσωρινή διαταγή αναστέλλουσα την εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, μέχρις εκδόσεως τελεσίδικης απόφασης επί της αιτήσεως αναστολής.

Την 01/07/2011 συζητήθηκε ενώπιον του Δικαστή Υπηρεσίας του Διοικητικού Πρωτοδικείου Κορίνθου η υπόθεση της αίτησης προσωρινής διαταγής, οπότε εκδόθηκε απόφαση με την οποία διατάσσεται η αναστολή εκτέλεσης των ανωτέρω πράξεων (πλην του προστίμου), ωσότου εκδοθεί απόφαση για την αίτηση αναστολής κατά των ανωτέρω πράξεων που κατατέθηκε στο ίδιο Δικαστήριο. 

Παραθέτω  εδώ το Υπόμνημα που υπέβαλα.

Έβαλε όμως και το Δημόσιο Υπόμνημα… Και τι Υπόμνημα! Ούτε λέξη για την ουσία. Άχνα για την οδηγία 1999/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 17ης Ιουνίου 1999, με την οποία  καθορίζονται και αναλύονται  οι έννοιες των όρων «αυτοκινητόδρομος» και «διόδια». Τσιμουδιά για το αν η πράξη της «με οποιοδήποτε τρόπο άρνησης ή αποφυγής πληρωμής διοδίων τελών» που χαρακτηρίστηκε με την αιτιολογική έκθεση ως πράξη που προκαλεί κωλυσιεργία (παρακώλυση) και επηρεάζει την ασφάλεια της συγκοινωνιακής εγκατάστασης, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 290 (Διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών) και 292  (Παρακώλυση συγκοινωνιών) του Ποινικού Κώδικα…

Παραβλέποντας αερολογίες και συνήθεις ενστάσεις όπως αοριστίες και συνδρομές λόγων δημοσίου συμφέροντος, μοναδικός ισχυρισμός του Δημοσίου είναι ότι οι τράπεζες, ανέστειλαν λέει προσωρινά τη χρηματοδότηση, στις 4 από τις 5 παραχωρήσεις, επικαλούμενες την κρίση, η οποία επέφερε σχετική μείωση ροών άρα και μείωση εσόδων, όπως και το κίνημα κατά των διοδίων (!!!).Η Κυβέρνηση έχει καλέσει τις τράπεζες να σταματήσουν την προσωρινή αναστολή των χρηματοδοτήσεων γιατί δεν υπάρχει κανένας ουσιώδης λόγος. Το ελληνικό Κράτος προσπαθεί ενόψει και της σημερινής πρωτοφανούς δεινής δημοσιονομικής κατάστασης της Χώρας τα έργα οδοποίας να μην σταματήσουν αλλά να ολοκληρωθούν σύμφωνα με τις υπογραφείσες δεσμεύσεις. Η μη πληρωμή όμως των διοδίων οδηγεί σε ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ ΤΟΥΣ (!!!).       

Απολαύστε ολόκληρο το Υπόμνημα του Ελληνικού Δημοσίου εδώ…

Το Υπόμνηματης Αστυνομικής Διεύθυνσης Κορινθίας λέω να μην το αναλύσω.

Το μυστήριο εδώ της υπόθεσης είναι ότι ενώ η ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ δεν με έχει ενοχλήσει ποτέ, αυτή τη φορά όχι απλώς με ενόχλησε, αλλά μου έστειλε και επιστολή υπενθύμισης οφειλής!!! Με θυμήθηκε τώρα, όταν ούτε και γω ξέρω πόσες φορές έχω περάσει αρνούμενος να πληρώσω τη καρμανιόλα… Σα συνεννοημένοι μου φαίνονται… 

Στις 24/11/2011 εκδικάστηκε από το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κορίνθου η αίτηση αναστολής με αίτημα να ανασταλούν οι α) η πράξη βεβαίωσης παράβασης με επιβολή προστίμου διακοσίων ευρώ (200,00€) για την "παραβαση" της άρνησης πληρωμης διοδίων τελών , β) η  απόφαση του Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Κορινθίας με την οποία αποφασίστηκε η αφαίρεση για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ημερών της άδειας ικανότητας οδήγησης και της άδειας κυκλοφορίας μετά των πινακίδων κυκλοφορίας του οχήματός μου και γ) της απόφασης του τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητόδρομων Κορινθίας με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική (ιεραρχική) προσφυγή μου, μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ασκηθείσας προσφυγής μου. Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτησή μου και ανέστειλε την απόφαση για την αφαίρεση για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ημερών της άδειας ικανότητας οδήγησης και της άδειας κυκλοφορίας μετά των πινακίδων κυκλοφορίας του οχήματός μου, κρίνοντας πλην των άλλων, ότι η προσφυγή μου δεν είναι απορριπτέα ως προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη. 

Υπάρχουν βεβαίως Δικαστές… Που για όποιον το ξεχνά, έχουν προς το παρόν την απόλυτη  εξουσία να κρίνουν…