Η συμβολή του hacking στην αντιμετώπιση πολύπλοκων νομικών ζητημάτων

Η Νομική Επιστήμη, που είναι η Μητέρα όλων των επιστημών (αφού τα πάντα είναι νομικά), προσδίδει στην ανθρώπινη νοημοσύνη περισσότερο από κάθε άλλη επιστήμη, την επίκτητη ικανότητα ορθολογικού τρόπου σκέψης, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Οι καλοί γνώστες των νομικών, που διακρίνονται για τη θαυμαστή ορθοκρισία και οξύνοιά τους, καθώς και για την πολυμάθειά τους, είναι αυτοί που περισσότερο από κάθε άλλον,  διακατέχονται από το Πνεύμα της Συλλογικής Ανθρώπινης Σοφίας… Της Σοφίας του ανθρώπινου είδους που αποτυπώνεται στα νομικά κείμενα που ρυθμίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις από την εποχή που οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τις σπηλιές έως τις μέρες μας. Η ανθρώπινη ορθοκρισία και η ανθρώπινη Σοφία, είναι –στην υπέρτατη έκφανσή τους- άρρηκτα συνδεδεμένες με τη βαθιά γνώση της Νομικής Επιστήμης. Κανείς "σοφός" δεν είναι πράγματι σοφός αν δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τα ανθρώπινα πάθη και μίση, με όρους καθαρά νομικούς.

Καθήκον εθνικό η αμφισβήτηση των εξοντωτικών τεκμηρίων διαβίωσης

Δίχως κίνημα Κατώτερων Δικαστών η χώρα θα οδηγηθεί στο χαμό

Δημοσιεύω παρακάτω τη δήλωση αμφισβήτησης των τεκμηρίων διαβίωσης.

Τα ισχύοντα σήμερα τεκμήρια διαβίωσης, που θεσπίστηκαν λόγω αδυναμίας προσδιορισμού του πραγματικού κόστους διαβίωσης, οδηγούν σε τρομερές φορολογικές αυθαιρεσίες. Διότι δημιουργούν εξοντωτικά υψηλές ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ φορολογικές υποχρεώσεις, ικανές να οδηγήσουν τον κοινό μέσο πολίτη στην απελπισία και σε ολοκληρωτική ψυχική κατάρρευση. Πρόκειται για προδοσία του Ελληνικού Λαού.

    

Θα αναφερθώ  ενδεικτικά σε δυο  περιπτώσεις  που κλήθηκα να χειριστώ, οι οποίες στην κυριολεξία με συγκλόνισαν.

Νόμος 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής": Τροποποίηση πειθαρχικού δικαίου δικαστών. ΤΡΕΜΕΙ το Σύστημα τους «κατώτερους» δικαστές…

Πειθαρχικά παραπτώματα των δικαστών σύμφωνα με το άρθρο 91 του ν. 1756/1988 (προϊσχύουσα μορφή της διάταξης).

Πειθαρχικά παραπτώματα των δικαστών όπως το παραπάνω άρθρο αντικαταστάθηκε προχθές με το άρθρο 106 του ν. 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής" ή ορθότερα την «απαγόρευση πρόσβασης σε δίκαιη δίκη με τοκογλυφική χρέωση του καταλοίπου του λογαριασμού (π.χ τραπεζικό δάνειο) αν ο οφειλέτης αντί να πάει γονατιστός και να συμβιβαστεί, τολμήσει και ασκήσει ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής (π.χ της τράπεζας)», κουβέντα όμως που θα κάνουμε σε άλλο ποστ. 

Συγκρίνοντας τα δυο νομοθετήματα, η αλήθεια είναι ότι δεν θα δεις εμφανείς αλλαγές. Τυπώνοντας τα όμως και συγκρίνοντάς τα λέξη προς λέξη, θα παρατηρήσεις  κάποιες (ψιλο)συμπληρώσεις και κάποιες (ψιλο)απαλείψεις… 

Το τελευταίο ραντεβού του Δικαστή με την Ιστορία

Άμεση δημοκρατία μη λαθέψεις ότι υπάρχει. Υπάρχει μοναχά το δίκιο που καθένας θαρρεί πως έχει. Και κείνοι που κρίνουν την υποκειμενικότητα, αντικειμενικά. Που εγγυώνται την εφαρμογή του νόμου. Που ναι το μόνο Δίκιο.

Τα Δικαστήρια. Με Δικαστές που φτιάχνουν έργο δικαιοδοτικό με τρόπο επιστημονικό. Με γνώση και σοφία που ο κοινός  άνθρωπος δεν έχει. Που το αγράμματο πολιτικάντι ούτε μπορεί, ούτε και δικαιούται να χει.

Μια απόφαση του Δικαστή ο λαός ποτέ δεν μπορεί να κρίνει. Ούτε δυο, ούτε τρεις. Μπορεί όμως δεκατρείς. Μ αυτό που λεν κοινό περί δικαίου αίσθημα. Τότε είναι που φτιάχνει συνείδηση για το θεσμό.