Δάνεια σε ελβετικό Φράγκο: Δημοσίευση της ανακοπής κατά του πλειστηριασμού και της περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης (άρθρα 933, 934 ΚΠολΔ)

 

Σύμφωνα με το άρθρο 934 παρ. 1 ΚΠολΔ, ανακοπή κατά το άρθρο 933 είναι παραδεκτή, γ) αν αφορά την εγκυρότητα της τελευταίας πράξης εκτέλεσης, μέσα ενενήντα ημέρες αφότου μεταγραφεί η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης, αν πρόκειται για ακίνητα.

Η ανακοπή κατά του πλειστηριασμού και της κατακυρωτικής (κατ’ άρθρα 933 και 934 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας)  μετά  τον πλειστηριασμό και την κατακύρωση, επί ποινή απαραδέκτου της ανακοπής, εγγράφεται υποχρεωτικά, εντός 30 ημερών στη μερίδα του ακινήτου στο κτηματολόγιο, και πλέον εμφανίζεται ως βάρος στο ακίνητο.

Το δικόγραφο της ανακοπής δημοσιεύεται εδώ

Δάνεια σε ελβετικό Φράγκο: Δημοσίευση της ανακοπής κατά του εκτελεστού τίτλου τής περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης περί βίαιης αποβολής του καθ’ ού η εκτέλεση από το πλειστηριασθέν (άρθρα 933, 934, 936 και 1005 ΚΠολΔ)

 

Το δικόγραφο της ανακοπής δημοσιεύεται εδώ

Κατά το άρθρο 1005 παρ.1 ΚΠολΔ, από τη στιγμή που ο υπερθεματιστής καταβάλει το πλειστηρίασμα, ο υπάλληλος του πλειστηριασμού του δίνει περίληψη της κατακυρωτικής εκθέσεως, με την κατακύρωση δε και αφότου μεταγράφει η περίληψη της κατακυρωτικής εκθέσεως, ο υπερθεματιστής αποκτά το δικαίωμα που είχε εκείνος, κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση, ενώ κατά την δεύτερη παράγραφο του ίδιου άρθρου η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης είναι τίτλος εκτελεστός, με βάση τον οποίο μπορεί να γίνει αναγκαστική εκτέλεση υπέρ του υπερθεματιστή και των διαδόχων του εναντίον εκείνου κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση και των διαδόχων του. Ενόψει των ανωτέρω η περίληψη της κατακυρωτικής έκθεσης ρητά ανάγεται από το νόμο σε τίτλο εκτελεστό, ο οποίος στηρίζει  ν έ α   διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης, με βάση την οποία ο υπερθεματιστής επιδιώκει να αποκτήσει, πέραν από την κυριότητα του πράγματος, που έχει ήδη αποκτήσει με τη μεταγραφή, και την κατοχή του.

Περισσότερα εδώ

 

Δάνεια σε ελβετικό Φράγκο: Ο κίνδυνος για τους δανειολήπτες από τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν σύμφωνη με το εθνικό και ενωσιακό δίκαιο τη «συμπλήρωση της δανειακής σύμβασης σύμφωνα το άρθρο 200 του Αστικού Κώδικα.»

Η απόφαση 356/2018 του Εφετείου Ναυπλίου για δάνειο σε ελβετικό Φράγκο, που εξαφανίζει την πρωτόβαθμη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου που απέρριψε την αγωγή δικηγόρου. Δεκτοί όλοι οι ισχυρισμοί της ενάγουσας δικηγόρου. Επαναφορά της  συναλλακτικής ισοτιμίας των δύο νομισμάτων στην ισοτιμία που ίσχυε και εφαρμόσθηκε  κατά την ημερομηνία της εκταμίευσης. Η προβληματική διατύπωση του Εφετείου Ναυπλίου σύμφωνα με την οποία «…πρέπει το κενό στις επίδικες δανειακές συμβάσεις να  σ υ μ π λ η ρ ω θ ε ί.» !  Ο  κ ί ν δ υ ν ο ς  για τους δανειολήπτες από τυχόν απόφαση του Αρείου Πάγου που κρίνει σύμφωνη με το εθνικό και ενωσιακό δίκαιο τη «σ υ μ π λ ή ρ ω σ η  της δανειακής σύμβασης σύμφωνα το άρθρο 200 του Αστικού Κώδικα.»

Επιχειρηματικά δάνεια: Ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση από πρόδηλα σφάλματα της Δικαιοσύνης. Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με το ζήτημα, αν ο όρος «καταναλωτής» περιλαμβάνει και εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες, όταν οι τελευταίοι συνάπτουν συμβάσεις για τις επαγγελματικές τους ανάγκες

1. Αναφορικά με το νομικό ζήτημα σχετικά με το αν «καταναλωτής είναι ο τελικός αποδέκτης υπηρεσιών-προϊόντων Τράπεζας, αδιαφόρως αν αυτά προορίζονται για προσωπική ή επαγγελματική χρήση» ή αν «μόνον οι συμβάσεις που συνάπτονται για την κάλυψη ίδιων καταναλωτικών αναγκών ενός ατόμου σε ιδιωτικό επίπεδο εμπίπτουν στις διατάξεις που προστατεύουν τον καταναλωτή», υφίσταται διάσταση απόψεων τόσο στην εθνική νομολογία όσο και στη θεωρία. Σύμφωνα με την κρατούσα γνώμη στην νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, η οποία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την πάγια νομολογία του ΔΕΚ και που αποτελεί την πλειοψηφία των αποφάσεων που εκδόθηκαν, «ουσιαστικό κριτήριο για το χαρακτηρισμό του συμβαλλόμενου, ως καταναλωτή πρέπει να είναι η ερασιτεχνική ιδιότητα του αποδέκτη του αγαθού, ως προς τη συγκεκριμένη συναλλαγή. Επομένως, μόνον οι συμβάσεις που συνάπτονται για την κάλυψη ιδίων καταναλωτικών αναγκών ενός ατόμου σε ιδιωτικό επίπεδο, εμπίπτουν στις διατάξεις που προστατεύουν τον καταναλωτή, ως θεωρούμενο οικονομικούς ασθενέστερο μέρος. Η ηθελημένη από τις διατάξεις αυτές ιδιαίτερη προστασία δεν δικαιολογείται στη περίπτωση συμβάσεων που έχουν ως σκοπό την επαγγελματική δραστηριότητα. (…) εννοιολογικός πυρήνας του ορισμού του καταναλωτή, αποτελεί η μη ικανοποίηση, επαγγελματικών αναγκών με τη σύναψη της σύμβασης. Συνεπώς, ο όρος καταναλωτής περιλαμβάνει και εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες, εφόσον οι τελευταίοι συνάπτουν συμβάσεις για τις ιδιωτικές τους ανάγκες». Πρόκειται για πεπλανημένες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων που εκδόθηκαν κατά προφανή αντίθεση προς τη σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Υποχρεωτικός ο προληπτικός δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας σύμβασης συναφθείσας μεταξύ τράπεζας και καταναλωτή πριν την έκδοση διαταγής πληρωμής

- Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ)  με την απόφασή του της 14ης Ιουνίου 2012 στην υπόθεση C-618/10, Banco Espahol de SA κατά Joaquin Calderon Camino, ως προς τους  καταχρηστικούς όρους  μιας σύμβασης δανείου στη διαδικασία έκδοσης διαταγής πληρωμής και τις αρμοδιότητες του εθνικού δικαστηρίου αποφάνθηκε ότι:

Η εκκρεμοδικία στη δίκη της ανακοπής, όταν η άσκηση αναγνωριστικής αγωγής έχει προηγηθεί της αίτησης έκδοσης διαταγής πληρωμής. Η δικαιοδοτική κρίση των δικαστηρίων που δικάζουν την ανακοπή και, (α) απορρίπτουν το λόγο ανακοπής περί εκκρεμοδικίας, (β) αναστέλλουν τη συζήτηση κατ' άρθρ. 249 ΚΠολΔ

Όταν με λόγο της ανακοπής και δη κατά την κύρια βάση αυτού, ο ανακόπτων εκθέτει, ότι η ανακοπτόμενη διαταγή  πληρωμής, δυνάμει της οποίας υποχρεώθηκε ο ίδιος να καταβάλει στην καθ' ης η ανακοπή Τράπεζα οφειλόμενο ποσό  πλέον τόκων και εξόδων, βάσει σύμβασης τραπεζικού δανείου, πρέπει ν' ακυρωθεί, διότι, αναφορικά με τον καθορισμό του ύψους του οφειλόμενου από την ανωτέρω σύμβαση, έχει ήδη ασκήσει προηγουμένως (ο ανακόπτων) αγωγή ενώπιον αρμόδιου κατά τόπο και καθ' ύλην Δικαστηρίου, με την οποία (αγωγή) αυτός ζήτησε να αναγνωρισθεί, ότι η οφειλή του έναντι της καθ' ης από την ίδια ως άνω σύμβαση Τράπεζας, βάσει της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής, ανέρχεται σε ποσό μικρότερο λόγω εφαρμογής άκυρων ΓΟΣ στην πληττόμενη (με την αγωγή) σύμβαση και ότι, συνεπώς, υφίσταται εκκρεμοδικία από την άσκηση της ανωτέρω αγωγής, που κατέστησε απαράδεκτη τη μεταγενέστερη «εκδίκαση» της αίτησης για την  έκδοση της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής, τότε -κατά την άποψή μου - ισχύουν τα κάτωθι:

Επιχειρηματικά δάνεια: ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση από πρόδηλα σφάλματα της Δικαιοσύνης

1. Στο άρθρο 1 παρ. 4 Ν 2251/1994, μετά την τροποποίηση του με το Ν. 3587/2007 με την προσθήκη, με το άρθρο 1 § 5 του Ν 3587/2007, της περ. ββ στο άρθρο 1 § 4α του Ν 2251/1994, ορίζεται, ότι  α) Καταναλωτής, είναι κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή ενώσεις προσώπων χωρίς νομική προσωπικότητα για τα οποία προορίζονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες που προσφέρονται στην αγορά και τα οποία κάνουν χρήση των προϊόντων ή των υπηρεσιών αυτών, εφόσον αποτελούν τον τελικό αποδέκτη τους. Καταναλωτής είναι και: αα) κάθε αποδέκτης διαφημιστικού μηνύματος, ββ) κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που εγγυάται υπέρ καταναλωτή εφόσον δεν ενεργεί στο πλαίσιο της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του [Προϊσχύουσα μορφή άρθρου: «α Καταναλωτής είναι κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο για το οποίο προορίζονται τα προιόντα ή οι υπηρεσίες που προσφέρονται στην αγορά ή το οποίο κάνει χρήση τέτοιων προιόντων ή υπηρεσιών εφόσον αποτελεί τον τελικό αποδέκτη τους»].

SOS για όσους έχουν δάνεια στις Τράπεζες. Οι τροποποιήσεις των διατάξεων για την αναγκαστική εκτέλεση σύμφωνα με το τελευταίο σχέδιο τροποποιήσεων του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας

Σύμφωνα με το πρόσφατο σχέδιο τροποποιήσεων του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚπολΔ),  στο 8^ο  βιβλίο το οποίο περιλαμβάνει τις διατάξεις για την αναγκαστική εκτέλεση έχουν επέλθει σημαντικές τροποποιήσεις με σκοπό κατά τους συντάκτες του να επιταχυνθεί η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης,  να καταστούν  οι διαδικασίες  ευέλικτες και να δοθεί η δυνατότητα στους δανειστές  να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. 

Η διατύπωση της παραγράφου 2 του άρθρο 933 σύμφωνα με το τελευταίο σχέδιο τροποποιήσεων του ΚπολΔ έχει ως εξής: «2. Η συζήτηση της ανακοπής προσδιορίζεται υποχρεωτικά μέσα σε εξήντα ημέρες από την κατάθεσή της και γίνεται με τη διαδικασία των άρθρων 686 επ.. Κατά της απόφασης που εκδίδεται δεν επιτρέπεται η άσκηση ένδικων μέσων…».

Αριθμός Απόφασης 145/2013 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας: Ακύρως εκδίδεται διαταγή πληρωμής όταν υφίσταται ως προς τους επικαλούμενους ως καταχρηστικούς όρους δεδικασμένο υπέρ του συνόλου των καταναλωτών που απορρέει από δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν επί συλλογικών αγωγών μεταξύ Ενώσεων Καταναλωτών και Τραπεζών

Στη δίκη αυτή η ανακόπτουσα (δανειολήπτης - εντολέας μου) ισχυρίστηκε ότι ακύρως εκδόθηκε η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, διότι υφίστατο ως προς τους επικαλούμενους από αυτή ως καταχρηστικούς όρους δεδικασμένο υπέρ του συνόλου των καταναλωτών και συνακόλουθα και της ίδιας [ανακόπτουσας] που απορρέει από δικαστικές αποφάσεις (μεταξύ άλλων της ΑΠ 1219/2001) που εκδόθηκαν επί συλλογικών  αγωγών μεταξύ Ενώσεων Καταναλωτών και Τραπεζών, από τις οποίες [αποφάσεις] παράγεται μια ιδιότυπη δεσμευτικότητα, που ισχύει έναντι πάντων και  αν δεν ήταν διάδικοι και επομένως, όσα αυτές καθορίζουν ισχύουν και για όλες τις τράπεζες, το οποίο [δεδικασμένο] αναλογικά, λειτουργεί ως αρνητική διαδικαστική προϋπόθεση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής που προσβλήθηκε με ανακοπή.

Ο λόγος αυτός της ανακοπής, κρίθηκε ως επαρκώς ορισμένος παρά του περί αντιθέτου ισχυρισμού της καθ ης Τράπεζας (Eurobank). Περαιτέρω,  πιθανολογήθηκε ότι είναι νόμιμος, με το σκεπτικό, ότι «η ενέργεια της ισχύος της απόφασης επί της συλλογικής αγωγής εκδηλώνεται (όπως ακριβώς και του δεδικασμένου) τόσο εξωδίκως, υπό την έννοια ότι οι προμηθευτές (Τράπεζες) είναι υποχρεωμένοι να συμμορφωθούν προς όσα ορίζει η απόφαση, όσο και σε δικονομικό επίπεδο, έτσι ώστε αν το ζήτημα, που κρίθηκε με τη συλλογική αγωγή, είναι προδικαστικό δίκης, που διεξάγεται μεταξύ καταναλωτή και προμηθευτή (οποιουδήποτε καταναλωτή έστω και μη μέλους της ένωσης, έστω και αν δεν είχε μετάσχει στη δίκη επί της συλλογικής αγωγής) το δικαστήριο δεσμεύεται από την απόφαση επί της συλλογικής αγωγής. Συνεπώς, αν η συλλογική αγωγή είχε γίνει δέκτη (π.χ. είχε αναγνωρίσει ορισμένο Όρο στο έντυπο της σύμβασης ως καταχρηστικό), ο καταναλωτής μπορεί να επικαλεστεί το αποτέλεσμα της απόφασης ως δεσμευτικό κατά την εκδίκαση της αγωγής του κατά του προμηθευτή (Τράπεζας)».

Τραπεζικά δάνεια και νέος νόμος για την "Δίκαιη δίκη": Εισαγωγή πρωτοφανούς ρύθμισης που παράγει εξοντωτικούς τόκους

Νόμος για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής": Εισαγωγή πρωτοφανούς στα νομικά χρονικά ρύθμισης, που ενεργοποιείται αν τολμήσεις και αρνηθείς να  αναγνωρίσεις ΠΑΡΑΝΟΜΟ προς την τράπεζα χρέος και κινηθείς δικαστικά εναντίον της!!!

Με το νέο νόμο 4055/2012 για την "Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής" τροποποιήθηκε το άρθρο 346 του Αστικού Κώδικα.

1. Τι ίσχυε ΠΡΙΝ την τροποποίηση του άρθρου 346 ΑΚ για τα δάνεια στις τράπεζες

Από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους το άρθρο 346 του Αστικού Κώδικα προέβλεπε ότι οφειλέτης χρηματικής οφειλής, και αν δεν βρίσκεται σε καθυστέρηση (υπερημερία), οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή για το ληξιπρόθεσμο χρέος. Το νόμιμο επιτόκιο σήμερα είναι 6,75%. Ο νόμιμος τόκος υπερημερίας (καθυστέρησης) είναι 2 μονάδες πάνω. Το εκαστοτε νόμιμο επιτόκιο ορίζεται από το νόμο (διαφέρει δηλ ανά περίοδο). Με την 1219/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου κρίθηκε μεταξύ άλλων, ότι τα τραπεζικά επιτόκια που υπερβαίνουν το όριο που θέτει ο νόμος είναι ΠΑΡΑΝΟΜΑ (τα τραπεζικά επιτόκια ΔΕΝ μπορεί να υπερβαίνουν τα εξωτραπεζικα).

Τράπεζες: ΠΡΟΣΟΧΗ στην υπογραφή νέας σύμβασης δανείου με την οποία αναγνωρίζεις οφειλή παλαιότερης σύμβασης

Αυτό είναι το σημαντικότερο κατά την άποψή μου post που έχω δημοσιεύσει, για όσους χρωστούν στις τράπεζες και δυσκολεύονται να πληρώσουν. Καθόσον όμως είναι εξαιρετικά δυσχερής η ερμηνεία των εφαρμοστέων εδώ σχετικών διατάξεων, τα παρακάτω αποτελούν προσωπική επιστημονική άποψη, έχουν καθαρά ενημερωτικό σκοπό και δεν αποτελούν προτροπή για συγκεκριμένη ενέργεια, δεδομένου μάλιστα των διαφορετικών απόψεων που επικρατούν στη νομική επιστήμη και τη νομολογία των Δικαστηρίων.

Παρατηρείται τελευταία το φαινόμενο, οι τράπεζες να προσεγγίζουν μαζικά τους πολίτες που αδυνατούν να πληρώσουν και με το πρόσχημα ότι αντιλαμβανόμαστε τη στενωπό προσφέρονται να «βοηθήσουν», ώστε οι πολίτες να πειστούν να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων τους. Φέρονται προς αυτή τη κατεύθυνση διατεθειμένες να επιμηκύνουν τη διάρκεια του δανείου προτάσσοντας ως επιχείρημα τη μείωση της μηνιαίας δόσης… Προκειμένου δε να επιτύχουν την υπογραφή ΝΕΑΣ σε συνέχεια της παλαιάς σύμβασης (που τιτλοφορείται «Ρύθμιση παλαιότερης οφειλής»), χορηγούν ακόμη και περίοδο χάριτος μέχρι και δυο χρόνια…  Βασικός εδώ στόχος της τράπεζας, φαίνεται να είναι η υπογραφή ΝΕΑΣ σύμβασης. Αναρωτιέσαι εύλογα, γιατί είναι για την τράπεζα τόσο σημαντική η υπογραφή νέας σύμβασης… Λες και δεν ξέρει ότι και νέα σύμβαση να υπογράψεις, είναι απλά θέμα χρόνου να μη μπορείς να πληρώνεις...

Πέραν των λόγων που αναφέρω εδώ, κατά την κρατούσα μάλλον άποψη της νομολογίας, εξάγονται τα εξής συμπεράσματα: