Οι απαιτήσεις των τραπεζών από δάνεια - κάρτες και η δικαστική μάχη των επιτοκίων, υπό το πρίσμα δυο αντίθετων αποφάσεων του Αρείου Πάγου. Της 1219/2001 (η καλή) και της 652/2010 (η κακή). Το κύρος των αποφάσεων της Τράπεζας της Ελλάδος και ο ρόλος της, ως «ανεξάρτητη» εποπτική αρχή των εμπορικών τραπεζών.
Αναφέρομαι στο σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα της απώλειας της περιουσίας εκατομμυρίων πολιτών, από διαταγές πληρωμής που εκδίδουν οι δικαστές κατά των δανειοληπτών, κατόπιν αιτήματος των τραπεζών, δυνάμει άκυρων συμβάσεων δανείων .
Στο Όνομα του Ελληνικού Λαού εκδόθηκαν (και εξακολουθούν να εκδίδονται) εκατομμύρια Διαταγές Πληρωμής των τραπεζών κατά των ελλήνων πολιτών. Στο Όνομα του Ελληνικού Λαού οι τράπεζες έβγαλαν και εξακολουθούν να βγάζουν στο σφυρί εκατομμύρια ιδιοκτησίες... Στο όνομα του Ελληνικού Λαού χάθηκαν εκατομμύρια ιδιοκτησίες ελλήνων πολιτών... Και όλα αυτά κατόπιν εκτέλεσης Διαταγών Πληρωμής που εκδόθηκαν από άκυρες συμβάσεις με προδιατυπωμενους από τις τράπεζες όρους!!!
Οι συμβάσεις καταναλωτικών δανείων και καρτών που συνάπτουν οι τράπεζες με τους καταναλωτές είναι ΑΚΥΡΕΣ. ΑΡΚΕΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ.